درخت هلو از درخت‌های بومی منطقه شمال غربی چین محسوب می‌شود و این میوه در حدود 2000 سال قبل از میلاد مسیح، برای اولین بار در همین ناحیه از زمین کشت شده است. در آثار باستانی چین از هلو به‌عنوان میوه مورد علاقه پادشاهان و امپراتوران چین یاد شده است. امروزه نیز کشور چین به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده هلو در جهان شناخته می‌شود. این میوه بعدها از طریق سرزمین ایران به یونان و از آنجا به اروپا راه پیدا کرد. هلو به‌صورت طبیعی در فصل تابستان رشد می‌کند.

دانشمندان درباره منشأ میوه زردآلو با هم توافق قطعی ندارند. در واقع، برخی دانشمندان معتقدند که زردآلو در طول دوران باستان در ارمنستان کشت می‌شده است، اما برخی دانشمندان نیز بر این باورند که ریشه زردآلو به منطقه چین برمی‌گردد. برخی از آنان نیز تصور می‌کنند که زردآلو برای اولین بار حدود 3000 سال قبل از میلاد مسیح در ناحیه هند کشت می‌شده است. حتی بعضی از باستان‌شناسان معتقدند که زردآلو از عهد باستان در ایران وجود داشته است. یونانیان بودند که این میوه را برای اولین بار به اروپا بردند. طبق آماری که در سال 2013 منتشر شد، ایران پس از ترکیه، با تولید سالانه 457 هزار و 308 تُن زردآلو، دومین تولیدکننده برتر این میوه در سطح جهان است.

انبه به‌عنوان میوه بومی آسیای جنوبی شناخته می‌شود، اما در تمام مناطق استوایی جهان به کشت می‌رسد. البته متنوع‌ترین انبه‌ها هنوز هم در سرزمین هند وجود دارند. انبه، میوه ملی کشورهای هند، پاکستان و فیلیپین است و کشور بنگلادش نیز درخت انبه را به‌عنوان درخت ملی معرفی کرده است. انبه حدود 4000 سال است که در رژیم غذایی انسان‌ها قرار دارد، اما برای اولین در قرن هفدهم توسط استعمارگران اروپایی به قاره آمریکا راه پیدا کرد.